Een onverwachte verrassing

Bessel was gewaardeerd, bekend bij het hele wiki-cabal en de éminence grise op Wikipedia toen ik het wiki-huis betrad. Maar dat niet alleen, Bessels professor bleek mijn vader te zijn, Bessel had namelijk Engels gestudeerd aan het door mijn vader indertijd opgerichte instituut.

Bessel was lief voor mij, ik had veel contact met Bessel. Ook het briefpapier wat ik laatst toonde heb ik van hem gehad. We zouden samen over vergeten professoren schrijven, en hebben dat ook gedaan, zoals over Harting, de promotor van mijn vader, Kruisinga, van Maanen, Reinard Zandvoort, allemaal gecontroleerd door Bessel en geschreven door mij. Maar de sfeer, in het bijzonder veroorzaakt door prof CaAL, u weet wel, dat baken van integriteit met zijn Arbcom vrienden Vinvught en Chris werd steeds vijandiger naar mij toe, en eigenlijk zonder aanwijsbare reden voor mij. Woudloper, een belangrijke Arben sysop in die tijd heeft mij nog gevraagd of hij met ene hondsbrutale BasvB mijn identiteit mocht delen, en ik had Ronald B, een belangrijke sysop op het gebied van identificatie een kopie van mijn rijbewijs gestuurd en dat was in 2009!

Ach, Bessel, lieve Bessel. Het eerste wat mij vader tegen hem gezegd had was je moet je uitspraak verbeteren, maar er ontstond een ongelofelijk ruzie en Bessel verdween van het wiki-toneel. Lang heb ik nog contact met hem gehad, we praatte veel over vroeger, maar het ging niet goed met hem. Niet eens erg lang geleden heb ik een mailtje van hem gehad, hoe het ging. Hebben we weer wat over vroeger gepraat.

Eigenlijk, eerlijk zijn alleen André Borgdorff, Gasthuis, Woudloper en Bessel ooit aardig tegen me geweest, en oplopend van Theobald, via RJB, de uiterst irritante en arrogante Gouwenaar naar BasvB, ene Chris, het Tilburgse wonder Vinvught, Peter B , Mr Robotje en prof CaAL zijn de rest ronduit klootzakken tegen mij geweest, evenals als dat de Gooise Moira en de hitsige Trijnstel ronduit een stel ongelooflijk kutwijven geweest zijn voor mij.

En dat is de stand van zaken, mooier kan ik het niet maken, sorry, en dat ze niet zouden weten wie ik ben is vanaf moment één is zwaar gelul geweest, ze wisten het. En ook Theobald, hem heb ik immers de scan van de bull hieronder gestuurd. Maar ook zijn toon veranderde snel, van zeer vriendelijk naar dat ik meer respect moest gaan tonen voor het wiki-uitschot. Want dat is het, uitschot wat steeds onvriendelijker en vooral steeds onbehouwener en onbeschofter naar mij toe werd! Allemaal deden ze het!

Ze weten en wisten donders goed wie ik was namelijk, het stelletje creeps en leugenaars! Vooral die laatste lichting gender creeps met hun kut overdwars zijn de ergste, ze liegen namelijk hun tieten eraf met hun genderwaanzin van das Mädchen, das Mann und das Frau, verrückt in ihrem Kop! Ongehoord wat die geflikt hebben! Niet te bevatten eigenlijk.

Die horen in een kliniek thuis, een raadsel dat zowat half ambtelijk Nederland er als een reu achter een loopse teef aanloopt, echt! Een stel geflipte wijven die idioot staan te doen, kom op zeg! Met hun staats-spergenshitshow en mijn kut zit overdwars en nu stromen de vrouwelijke editors binnen, waar lijkt het op. Nergens toch?

300px-Rudolf_Vleeskruijer_edited

Het huis van de klopgeesten

Zoals ik vast wel eerder verteld heb was mijn vader ondergedoken bij mijn grootmoeder, en kwam mijn moeder zwanger de oorlog uit omdat oma had gezegd toen de bevrijders in zicht waren gaan jullie nu maar eens lekker doen wat jullie al zo lang willen. En ze had vervolgens de bedden op één kamer naast bij elkaar gezet. Een kind krijgen in de hongerwinter was immers een ramp geweest, ze waren extreem voorzichtig geweest daarvoor. En eerst woonde het stel bij mijn grootmoeder in en mijn middelste broer is in een dorp vlakbij Oxford geboren in een romantische cottage in de tijd dat mijn vader bij Tolkien aldaar studeerde. Daar zal ik u later meer over vertellen, maar niet alles! Want zelfs dode mensen mogen bepaalde zaken privé houden, zo ook mijn ouders.

Teruggekeerd in Amsterdam kregen mijn ouders een mini-flat aan de Westlandgracht waar ik ben geboren en mijn vader kreeg een baantje aan de UvA. Mijn ouders hadden namelijk inmiddels besloten nog een kind te nemen omdat anders mijn middelste broer zo alleen was. En dat ben ik. Na een wilde nacht wist mij moeder de volgende ochtend meteen dat ze zwanger was van mij alleen dacht ze dat ik een meisje zou zijn en wilde me Martina noemen, vandaar Martin. Mijn ma was altijd zeer open over dit soort zaken tegen mij. Mijn moeder was met de helm op geboren zoals men dat toen benoemde en paranormaal was gewoon geaccepteerd bij ons thuis.

Tijden waren toen anders. Tenhaeff was een gewoon professor in Utrecht met een eigen instituut en Macha met haar viool staat mij nog goed bij van haar concerten, al heb ik de naam Thessing in mijn hoofd. Het spookte namelijk in ons huis in Zeist. Vertelde men toen in de buurt. De pannen gingen erop toen de granaatscherven neerkletterde van de inval van de Duitsers in Nederland vertelde een voorbijkomende dakdekker later eens aan mijn vader. Ze konden de vijandige vliegtuigen zien vliegen daar zo op dat dak waar ze aan het werk waren. En de eerste eigenaar was in de achtertuin gefusilleerd vrij kort nadat hij er woonde door de Duitsers. Verder stond het huis in de wijk Kerckebosch, een wijk met een echt kasteel zelfs, en de grond waarop het huis stond had ooit eens aan de rijke kasteelheer en godsdienstfanaat behoord en daarom heet de wijk zo.

SONY DSC
SONY DSC

Zoals u ziet is de Graaf eens in zijn oude foto’s gedoken. Ik kreeg namelijk al heel jong een camera, een kodak click van mij ouders. Fotograferen, cultuur en mij papa en mama hun lessen was immers veel belangrijker en vooral veel leuker dan die stomme school! Ik kreeg net zo veel rolletjes als ik wilde die ik samen met mij vader en oude broer afdrukte in onze eigen donkere kamer.

SONY DSC
SONY DSCD

Deze foto die ik een paar dagen geleden vond maakt me enorm blij bijvoorbeeld. Onscherp, het was een hele simpele camera en ik was een kind, maar toch u toch hem mooi laten zien. Het bankje achter in de tuin waar mijn ouders altijd samen zaten, zo als u kunt zien heel, heel dicht bij elkaar als altijd. Vlakbij de plaats van de executie van de eerst eigenaar. Spookte het in dat huis? Wie zal het zeggen, elk oud huis met een kolengestookte verwarming (In het begin) heeft eigenaardige geluiden, maar er zijn wel vreemde, onverklaarbare zaken gebeurd. Maar Tenhaeff  zei dat het onschuldige klopgeesten en een poltergeist waren dus daar hielden we het maar op. En de laatste eigenaar toen ik er een paar jaar geleden eens ging kijken die mijn binnenvroeg vertelde dat er een vrouw plotseling voor hun stond in de tuin toen ze er net woonde en zei: Dit is een spookhuis en brengt ongeluk! De vorige eigenaar waar hij het van kocht was namenlijk zeer jong door een tragisch ongeval gestorven en het was niet zijn vrouw of dochter. Zoals alle mannen die ooit in dat huis gewoond hadden dat zijn. Jong gestorven, maar bij mijn pa is toch echt de oorlog de hoofdoorzaak van zijn jonge overlijden geweest.

Vrouwen

Vrouwen, vrouwen zijn om van te houden dichtte Willem Nijland al in de Van Buren musical De Dijk en ik bedacht me laatst dat de voor mij belangrijke vrouwen in mijn leven toch echt van een bepaald slag zijn. En dit blog gaat immers vaak over vrouwen, dus vandaag over…..vrouwen.

Dat begon eigenlijk al bij mijn moeder, vrij vaak merkte ze op dat elk mens een ander kon doden, had het terloops over de zoekpartijen tussen de lijken op het Leidseplein nadat haar nichtje had gevraagd ga je mee mijn broer zoeken, had het over het meeliften met verzetkrantjes op zak met Duitse soldaten die zo een mooie, jonge blonde Hollandse meid wel leuk vonden in hun truck, over het helpen opblazen van het bevolkingsregister in Amsterdam, ja, dat waren vaak de tafelgesprekken bij ons thuis. En dan verteld of het een tripje naar de Efteling was. Vooral aan het einde van haar leven heeft mijn moeder heel veel verteld aan mij en mijn lief over de oorlog met dat einde in zicht. De echte verhalen dus.

Maar niet alleen zij had oorlogsverhalen. De Duitse vriendin van een vriend van mij waar zij, mijn mama zich over ontvreemd had als een moeder zo ver van huis sliep altijd met het nazi-pistool mét ingeslagen swastika van haar vader geladen in haar nachtkastje want je weet maar nooit. Hij was politieagent in Noordrijn-Westfalen geweest en behoorlijk fout, maar toch hield ze van hem. Schließlich ist er mein Vater en de man was al jaren dood.

Ik ben wat aan het opruimen, en vond drie presentjes die vrouwen mij eens gegeven hadden. Een echt werkende miniatuur-stoomwals van mijn moeder voor het « behalen » van mijn HAVO diploma, een loeiend scherp mes van de dochter van een Griekse herder, en een loodzware messing kandelaar van een kerkelijke Griekse vriendin. Een messing Prince of the Lilies mét kandelaar op het hoofd a la Piet van Chateau Meiland, een waar potentieel moordwapen zo zwaar. Wat, u kijkt daar niet naar? Chateau Meiland? Is voor het plebs alleen? Nou, ik wel hoor, lachen.

En mijn love? Ik respecteer sterk haar privacy anders zou ik iets over een niet van echt te onderscheiden alarmpistool verpakt als kerstcadeau aan het begin van de tijd dat wij elkaar kende kunnen vertellen, en troost u, het ding is al ruim 25 jaar uit zicht dus het is ruim verjaard. Ze is volledig ongewapend tegenwoordig, echt. Dus dat ik als een blok voor die felle IJslandse piraten-princess voor de bijl ging is niet zo een verwonder eigenlijk retrospectief overziende het vrouwen-slagveld van mijn leven. Ik heb gewoon iets met dat soort vrouwen, ik kan er helemaal niks aan doen.